Endonezya - Jogjakarta

Rezalet bir otobüs yolculuğu sonrasında Jogjakarta'ta vardım. Kaç kaza atlattığımızı sayamadım. Çift şeritli yolda 2-3 kez ters yöne girdik. Her seferinde polis durdurdu ama rüşvetlerini aldılar ve ters yünde devam etmemize izin verdilier. Şaka gibi...

Jogjakarta'ya varır varmaz sevdim. Kısa binalar, Jakarta'dan çok daha sakin ortam ve trafik. Malioboro Sosrowijayan'da kalacacak yer ayarlamak üzere harekete geçtim. 3 günlük Çin yeni yılı tatili sebebiyle herrr yer dolu. En az 10 kez "Doluyuz" cevabı aldıkta sonra oldukça vasat bir pansiyonda oda buldum. Biraz uyuktan sonra yemek ve keşif için dışarıya çıktım. Şirin, ucuz, lezzetli yemekleri, güleryüzlü çalışanları olan bir restoran buldum. E daha ne olsun oturup yemeğimi yedim. Jogjakarta'da kaldığım süre boyunca bütün öğünlerimi burada yedim :)) Sonrasında önce bir reggie bara sonrasında da lucifer bara gittim. Bir iki bişey içip pansiyona döndüm.

Ertesi gün daha zinde bir şekilde kahvaltımı ettim ve attım kendimi sokaklara. Molioboro caddesi en kalabalık yer. Sıra sıra dizilmiş dükkanların hemen hepsi batik ürünler satıyorlar. Batik sanatı Jogja'da çok yaygın ve popüler. Batik kıyafetler kadar batik tablolar da mevcut. Şehrin birçok yerinde sanat atölyeleri mevcut. Buralara gidip nasıl yapıldığını görebilir ve istediğiniz bir çalışmayı gayet uygun fiyata satın alabilirsiniz. Ben sokalarda dolanıp tuk tuk, at arabaları ve yerel halkı izleyip fotğraf çekerken yanıma bir adam geldi ve sanat galerisi gezmek isteyip istemediğimi sordu. Olur gidelim dedim ve yürümeye başladım. İsmi "Madi", Bali'liymiş ve buraya taşınmış. Bali'de sadece 4 isim var bunlardan birisi de Madi dedi. Bunu daha önce duymuştum. Hatta "Bali'de sokakta Madi diye seslen en az 10 kişi dönüp bakar" diye de ekledi. Bali'de halk Hindu inancına sahip. Ailesi son derece dindar Hindu iken eşi son derece dindar müslümanmış. O da ismini ve dinini değiştirip Jogjakarta'ya yerleşmiş. "Benim için din farketmez hepsi güzel bana hepsi uyar" diyerek karısıyla mutlu olduğunu belirtti...

Jojakarta'da insanlar güleryüzlü ve sıcak kanlı. Çok aktiviteye sahip olmasa da birkaç günlüğüne uğramak keyifli olabilir. Gezilecek başlıca yerler; Borobudur ve Prambanan tapınakları, Sultan sarayı, Su sarayı, Sanat atölyeleri vs. Borobudur'a giriş ücretinin 20 dolar civarı olduğunu duyunca gitmekten vazgeçtim. Bence falza. Gördüğüm onlarca tapınaktan sonra buraya 20 dolar vermek istemedim. Koskoca Angkor tapınaklarının giriş ücreti ile aynı.

Jogjakarta'da kalacak yer ararken tanıştığım Ian isimli 56 yaşındaki Avustralya'lı arkadaşımla çok vakit geçirdik. O bana Avustralya'yı anlattı ben ona Türkiye'yi ve gezdiğim yerleri. O da blog tutuyormuş ve benimle ropörtaj yapmak istediğini söyledi, ben de kabul ettim. Akşama dışarı çıkıp reggie bara gitim. Sıkı bir rock gurubu sahnedeydi ve oturup bira söyledim. Yan masadaki batılı ve yerli arkadaşlar beni masalarına davet ettiler ve gece boyunca müzik dinleyip sohbet edip hayatlarımızdan bahsettik. Gecenin sonunda çakırkeyf sınırlarındayken yanımıza gelen, balayı tatilindeki Endonezya'lı çift masaya 5-6 tane büyük bira koyup "Hadi bakalım bunar da bizden" diyince anladım ki o gece bayaa güzel olucam. Bar kapatmaya başlayınca karşıdaki marketin önünde gitar çalan sohbet eden insanlarnı yanına gittik. Birisiyle sohbet ederken nereli olduğumu sordu "Türküm" dedim.. "Aaaa bak orada bir Türk daha var." dedi. Beni adının Burcu olduğunu sonradan öğrendiğim arkadaşının yanına götürdü. Ben de "Hello where are you from" diyerek girdim. "From Turkey" dedi, ben de "Ohh from İstanbuull??" diyerek küçük bir kafalama olayına girdim. "No from Ankara" diyince ben de "Merhaba bende Antalya'dan Emre" diyiverdim. Puhahaa gülüşmeler vs. Burcu Çin'de çalışıyor buraya tatile gelmiş. Gece güzel geçti, müzik gurubu da bize katıldı; çok sıcak kanlı insanlar. Sohbet ve içki yeterli olunca pansiyonuma dönüp yatağıma gömüldüm.

Ertesi gün Su sarayını gezdim. Giriş 10 tl civarı. Pek bir özelliği yok. Sonra Sultan sarayını. Şu ana kadar gördüğüm en mütevazi saray diyebilirim. Endonezya'da yönetim özel bölgelere bölünmüş. Jogja da bunlardan birisi. Sultan hala sarayda yaşıyor. Sultanlığı sembolik ama aynı zamanda kentin valisi ve parlemento üyesi. Şu andaki Sultan 10. Sultan. Sarayda tüm Sultanların resimleri, diğer ülkelerden gönderilen hediyeler, eski ve yeni eşyalar, belirli günlerde yapılan aktivitelerde çalınan çeşitli enstrumanlar vs mevcut. Saray dönüşü bisiklet tuk tuk a atlayıp öyle döndüm pansiyonuma oldukça keyifli. Etrafta egoz dumanı olmadığı sürece tabii :)

Son gecemde pansiyon değiştirdim. Daha ucuz daha büyük daha temiz bir yer desem sebebini açıklar sanırım. (Red Palm) Son günümde Bromo ve İjen yanardağlarına gitmek üzere konaklamalı tur satın aldım. Hesapladım ve kendi başınıza gitmek daha pahalı ve zahmetli olabiliyor. 3-4 acenta gezdikten sonra en ucuz yer olan Cekko turizm'den biletimi aldım. Son gece Ian'la Lusifer bara gittik ve 1-2 bira içip biraz canlı müzik dinledik.

Ertesi gün uzun bir yol beni bekliyordu. Düşündükçe heyecanlandığım iki ayrı yer ve iki ayrı yanardağ gezisi...

...devamını göster (show more...)

kapat (collapse...)

Endonezya - Jakarta

Jakarta'ya indiğimde gece yarısını geçmişti. Uçakta tanıştığım Endonezya'lı arkadaş sayesinde konaklama için hangi bölgeye gideceğimi biliyordum ama bölgede bu saatte otel aramak istemedim. Üstelik toplu ulaşım saat 05:00 gibi başlayacaktı. Ben de bulduğum bir banka iliştim, çantama yapıştım ve uyudum. Hem de karşımdaki marketten gelen bagır bangır müzüğe rağmen. Gözümü açtığımda saat 05:00'i geçiyordu. Otobüse atlayıp Kemang bölgesine gittim. Arkadaşın söylediğine göre ucuz konaklama seçenekleri ve canlı müzik dinleyebileceğim mekanların olduğu bir bölge olması gerekiyordu ama olmadı :) 2 saat sırtımda çanta otel aradım. Bölgede gördüğüm oldukça pahalı oteller, pahalı görünen butikler ve kulüplerdi. Yolda tanıştığım orta yaşlı bir Yunanlı adam bana "Jalan Jaksa" bölgesini tavsiye edince rezalet bir trafik içinde 1 saatte oraya vardım. Haklıymış uygun fiyata odamı tuttum.

17.000'den fazla adadan oluşan ciddi bir coğrafyaya yayılmış Endonezya, eski bir Hollanda sömürgesi. 250 milyonu aşan ve çoğunluğu müslüman olan nüfusuyla dünyanın 4. en kalabalık ülkesi. Jakarta gerçekten büyük ve kalabalık bir şehir. Akaryakıt fiyatlarının 50 sent (Dolar) civarı olduğunu duyunca yolların neden böyle olduğunu anladım. Karşıdan karşıya geçmek için ya 10 dk bekleyeceksiniz ya da intihar denemeleri :) ilk seferinde 2-3 dakika bekledim, baktım etrafımdakiler dalıyor bende attım kendimi. Valla başka çaresi yok; çoğu zaman kırmızı ışık da dinlemiyorlar... Etrafta uzun uzun binalar, yollarda binlerce araç, bolca egzoz gazı ile Jakarta pek çekici gelmedi. Şehir içi ulaşım, devlete ait otobüs ve metrobüs, özel sektöre ait minibüsler, tuk tuk (Moto) ve taksilerle sağlanıyor.

Kaldığım sokak ve civarı şirin sayılır. Fiyatlar Filipinler'e göre daha ucuz geldi üstelik yiyecek bulma alternatifi daha fazla ve makul fiyatlı. Önce biraz uyudum sonra bir şeyler yemek ve içmek için dışarı çıktım. Deniz ürünlü nuddle'ımı gömdüm ve ilk Endonezya biramı tadtım. Bintang fena bira değil ama Ankel birasını daha çok sevdim. Alkollü içecek fiyatları ucuz değil, çok pahalı da değil. Sonrasında "nerede canlı müzik dinleyebilirim" diye sorunca bana "Club Equal"ı tavsiye ettiler; ben de tarif ettikleri yere doğru yağmurda ilerledim. Yolda önü ana baba günü olan bir yer gördüm "Yav n'oluyoo burada" diye sorunca oranın Club Equal olduğunu öğrendim. Dışarıya kadar taşmış genç bir kitle. Sahnede kızlardan oluşan reggie gurubu, izleyenlerin yarısı dışarıda ciddi yağan yağmura aldırmadan eğleniyorlar. Zar zor içeriye girdim ve türbanlı barmaid arkadaşdan biramı aldım ve grubu dinlemeye başladım. Çok eğlenceli bir ortamdı. Grubu ve kırmızı telleri olan bass gitarla çalan basçıyı fotoğrafladım ama o gece çektiğim tüm fotoğraflar kaza sonucu silindi :( Bu grup bitirince başka bir grup cıktı onlar da reggie çaldılar. Öğrendim ki reggie Endonezya'da çok popüler. Rock ve heavy metal'den daha popüler. Birkaç bira sonrası yağmurdan nehir olmuş sokakta suya dalaraktan hostel odama dönüp zıbardım. Endonezya'lı sivrisinekler çok yaman doğrusu, vücuda sürülen kovuculara karşı bağışıklık kazanmışlar sanırım, haşat ettiler beni.

Ertesi gün gezilecek yerler listemi elime alıp önce "Kuta Tua"ya gittim. Eski şehir. Ortada bir meydan ve etrafında eski binalardan oluşan bir yer çok büyük değil. Bolca müze mevcut ve şirin bir atmosfere sahip. Endonezya'da popüler olan başka birşeyi keşfettim hayretle. Ortalıkta onlarca gitar yada ukalele çalan müzisyen müzik yapıyor ama sabit şekilde değil. Ellerinde gitar, dalıyorlar bir otobüse yada minnibüse 1-2 dakika şarkı çalıp şapkalarına ne doldurdularsa diğer durakta inip başka bir dolmuşa atlıyorlar. Meydanda, durakta, yolda, restoranda gördükleri insanların yanlarına gidip 1-2 şarkı çalıp para talep ediyorlar. Baya yaygın bir sektör :) Ben de burada biraz vakit geçirdim. Kukla müzesini gezdim. Oldukça ilginç kuklalar mevcut çoğu ürkünç karekterler. Kukla tiyatrosu Endonezya'da oldukça popüler.

İngilizce ödevleri için benimle ropörtaj yapmak isteyen liseli gençlerin sorularını yanıtladım. Çok şekerlerdi. Bir tanesi sonradan Blog'um yoluyla bana ulaşıp fotoğrafı istedi, ben de gönderdim. Sonrasında Ulusal Anıtı (Monument Nasyonel diyorlar) ziyaret ettim 137m yüksekliğe sahip, zirvesinde 14,5 ton bakır ve 35 kg altından yapılmış 6 mt'lik alev figürü mevcut. Bağımsızlık için savaşan kahramanlar için dikilmiş. Bağımsızlık kolay olmamış zira Hollanda'lılar, Endonezya'yı bırakıp gitmeye hiç yanaşmamışlar. Ulusal anıtın hemen arkasında GD Asyanın en büyük camisi "İstiklal Camii" yer alıyor. 200.000 kişinin aynı anda ibadet edebildiği söyleniyor.

Akşam olunca tekrar yemek ve bar olayına girdim. Bu sefer bir rock bar buldum ve çok keyifli bir grup dinledim. İstediğim birkaç şarkıyı zevkle çaldılar. Birkaç bira içtikten sonra yağmurun altında nehir olan yolda ayağımdaki sandaletlerle yürüdüm. Çok hoşuma gitti doğrusu. Hava sıcak, su ılık, şapır şupur ilerledim :)

Ertesi gün ziyaret etmek istediğim ikinci şehir olan Jogjakarta'ya gitmek üzere hostelimden ayrıldım ve otobüs bulmak üzere otobüs terminaline hareket ettim...

...devamını göster (show more...)

kapat (collapse...)

Filipinler Video

...devamını göster (show more...)

kapat (collapse...)

Filipinler

Singapur havaalanında Check-in kontuarına geldiğimde görevli bana Filipinler'den çıkış uçak biletimi sordu. Ben de, "Daha satın almadım, ne kadar kalacağımı bilmiyorum" dedim. Görevli, Filipinlerden çıkış uçak bileti olmadan uçmama izin veremeyeceğini, Filipinler hükümetinin kesin kuralı olduğunu, ülkeye çıkış bileti olmadan giremeyeceğimi çok kararlı bir şekilde söyleyince bir anda heyecan oldu. Hemen bilet almam gerekiyordu ve Filipinler'den sonra hangi ülkeye gitmek istediğimden emin değildim. Acaba Hong Kong'a mı gitsem yoksa Endonezya'ya mı? Buna Filipinlerde karar vermek istiyordum ama hemen karar verip, biryerden internet bulup bilet satın almam gerekiyordu.

Biraz düşündüm ve Singpur'dan sonra Hong Kong'a gitmekten vazgeçtim ve Endonezya uçak bileti almaya çalıştım. Bulduğum lanet bilgisayar o kadar kötüydü ki 1 saatte bilet alamadım. Kontuarın kapanmasına dakikalar kala bilet almayı başardığımda vücut ısım bayaa yükselmiş, kalp atışlarım hızlanmıştı. Koşarak kontuara gittim ve son yalcu olarak check-in işlemimi yapıp uçağa bindim. Hata benimdi, gitmeden önce daha iyi araştırmalıydım...

Sabah erken saatlerde Manila hava alanına vardım. Gitmek istediğim Hostele ulaşmam pek kolay olmadı. Biraz yer yön sorup baya bir yürüdüm. Sorduğum herkes beni dikkatli olmam konusunda uyardı zira şehirde dolandırılabilir veya kapkaç olaylarına maruz kalabilirmişim. Ben de elimden geldiğince tedbirli oldum. Manila ilk izlenim olarak oldukça kalabalık, fakir, pis, karışık göründü. Hostelime vardım ve temiz ama bomboş bir hostel buldum. Akşama kadar hostelin temizlikçisi, çoğuğu ve ben oturduk. Dışarı çıkıp yemek yedim ve etrafa aktım. Kaldığım bölgede özel birşey yoktu. Sonunda dışarıdan dönen diğer misafirler hostele geldiler ve içlerinde bir tanesi Singapur'da aynı hostelde kaldığım Chloe çıktı. Hemen muhabbete daldık diğer konuklar da kafa dengi sayılırdı. Manila'da çok kalmadan Donsol'a gidip Balina Köpek Balıklarını görmek istdiğmi söyledim. O da aynı planda olduğunu söleyince beraber gitmeye karar verdik.

Ertesi gün dışarı çıkıp Manila sokaklarında dolaştık. Akşam kalkacak Donsol otobüsüne biletleri aldık. Sokaklarda yaşayan çok insan var Manila'da. Kaldırımlara yol kenarlarına dizilmiş oturan uyuyan insanlar aileler çocuklar... Trafik tam kaos, tüm o araçlar ve Filipinler'in simgelerinden Jeppney'ler. Jeepney Amerikan ordusunun kullandığı eski Jeep'lerin dolmuş kıvamında modifiye edilerek kullanılan araçları. Tüm Filipinler'de binlercesi mevcut. Her tarafları boyalı koca koca yazılar, yapıştırmalar, süslemeler ile oldukça şeker görünen, yolculuk etmesi bir o kadar rahatsız ulaşım araçları. Şehir metrosunu kullanmak ulaşımı oldukça rahat hale getiriyor. Chloe ile şehir merkezini, meydanı, Çin mahallesini, sokaları dolanıp şehrin içinde kaybolduk. Şehri tanımanın en iyi yollarından birisi bu. Sonunda nasıl olsa sora sora yol bulunuyor.

Sokaklarda dolaşırken sanki fakir bir Orta Amerika ülkesindeymişim gibi hissettim kendimi. Filipinler ABD İspanya savaşı sonrası 1898 tarihinde 20 milyon dolar karşılığı ABD'ye satılmadan önce 333 yıl İspanyol hakimiyetinde kalmış. 1946'da da bağımsızlıklarını ilan etmişler. Ülkenin ismi İspanya kralı 2. Filip'ten geliyor. İspanyol kültürü hem dillerinde hem dinlerinde yaşıyor. Katolik Hristiyanlar, kiliseler heryerde. Oldukça dindar göründüler bana. Sürekli dini festival, tören ve aktivitelere denk geldim. Bir yandan da ABD etkisi var. Dillerinde yemek kültürlerinde, yaşam alanlarında. Amerikan kültüründen çok etkilendikleri belli.

Nüfusu 100 milyonu aşmış Filipinler'de hemen hemen her işletmenin önünde silahlı güvenlik görevlileri mevcut. Marketler, kozmetik dükkanları, kafe, bar, hostel, silah heryerde. Hele bankaların önünde pompalı tüfeklerle duruyorlar.

Gittiğim ülkelerde yerel yemekleri, sokak yemeklerini yiyiyorum genelde ama Filipinler'de yemekleri pek beğenmedim. Küçük restoranlarda tencerelerde pişirilmiş ev yemekleri tarzındaki yemekler soğuk ve lezzetsiz geldi bana. Hele pilav çok kötü. Batı tarzı yemekler yedim genelde bunlar da hiç ucuz değillerdi. Amerikan fast food kültürü oldukça yaygın. Çin, Japon, Arap ve Kore mutfağını da bulmak mümkün. Konaklamanın ucuz olduğunu söyleyemiyeceğim. Tabi bir sırt çantalı gezgine göre.

Akşam olunca otobüse binip Donsol'un yolunu tuttuk. Şu ana kadar yaptığım en soğuk otobüs yolculuğunu yaptım.

-Yahu kardeşim kısın biraz şunu!
-Kısıkta zaten beyefendi.
-Bu kısık mı şimdi???? Tam açınca nasıl oluyor acaba???

Donsol'da kaldığım iki gün boyunca yağmur yağdı ve malesef Balina Köpek Balıklarını göremedim.Garanti diye bir şey yok.Hayvancık gelmedimi göremiyorsun. Büyük bir haya kırıklığı. Hem para hem zaman kaybı. Yapacak birşey yok, seyahatte olan ve olacak şeyler bunlar. Sonra Legazpi şehrine geçtim ve Boracay adasına uçak bileti baktım. Uçak biletleri uçmuş durumdaydı. Manila'ya otobüsle geri dönüp oradan uçmak daha ekonomikti ve öyle yaptım. Filipinler'e gelirken kafamda en çok yayılmak, dinlenmek, hızlı ve yoğun geçen 3,5 ayın yorgunluğunu atmak vardı. Bu yüzden Boracay'da uzun kalmaya kara verdim. Kaldığım hostel oldukça temiz ve eğlenceli bir yerdi; 5 gün boyunca dinlendim, gezdim, insanlarla muhabbet ettim. Sahilde yuvarlandım.. Parti ve dans delisi çılgın çocuk Ryan ve fotğraf çekmeye çalışan deli manyak Kore'li kız Jessica çok eğlencelilerdi.

Boracay Kite Boarding denen aktivitesiyle ünlü. Adanın bir yanı çok rüzgar alıyor ve Kite Boarding için oldukça elverişli bir ortam sunuyor. Oldukça turistik bir yer olmasına rağmen keyif aldım. Bembeyaz kumsalı ve temiz denizi gayet güzeldi. Adanın iç taraflarının fakir mahallelerle dolu olduğunu da söylemeliyim. Boracay'dan kısa süreliğine ayrılıp her yıl ocak ayında düzenlenen binlerce insanın katıldığı "Ati-Atihan" festivalini görmek için Kalibo şehrine gittim. Rengarenk kostümleri, çiçeklerle bezenmiş azizlerin heykelleri, çeşit çeşit entrumanlar ve şarkılarla sokaklarda yürüyen insanlar. Festival Katolik dini bir festival olmasına karşın pek fazla dini bir görüntü yoktu. Alkol ve eğlence heryerdeydi. Ben de fotoğraf ve video işlerini hallettikten sonra kameramı kapatıp biramı aldım ve korteje katıldım. Dans ederek yerel insanlarla yürüdük sokaklar caddeler boyunca. Onlarca insan yanıma gelip benimle resim çekildiler, içki ikram ettiler beni bağırlarına bastılar Ehehheee :))))))))) Bu arada festivalde Filipin televizyonuna da çıktığımı söylemeliyim ;)

Filipin halkından biraz bahsetmeliyim. En başta çok nazikler. Yabancıları çok seviyorlar. Bir restoran yada kafeye oyurduğunuzda ya da sadece su aldığınızda bile "Hoş geldiniz efendim, nasılsınız efendim, buyrun efendim, teşekkürler efendim vs." seve seve yardımcı oluyorlar. Harika bir gün geçirdim ama dönüş olayı biraz sıkıntı oldu. Minivan ve otobüs bulmakta zorlandım. Ulaşım sektöründekiler biraz kaba olabiliyorlar. Uzun uğraşlarım sonucu bir koltuğu iki kişi paylaşarak geri döndüm.

Yedi binden fazla adadan oluşan Filipinler'de amacım ulaşım aracı olarak Feribot ve otobüs kullanmaktı ama hava şartlarından dolayı mümkün olamadı. Burada yağışlı mevsim olması ve zaman zaman verilen fırtına alarmları dolayısıyla iptal edilen feribot seferleri yüzünden uçak kullanmak zorunda kaldım. Pahalı uçak biletleri Filipinler için ayıdığım bütçeyi baya bir aştı malesef. Boracay'dan Cebu şehrine ulaştım. Uçaktaki hostes, hava alanından şehire toplu ulaşım aracı olduğunu söyledi ama alandan dışarı çıktığımda o aracı bulmam kolay olmadı. Sorduğum herkes yok öyle birşey sadece taksi var dediler. Israrlarım sonuç verdi ve dolmuşa ulaştım. Birkaç araç değiştirdikten sonra hostelime ulaştım.

Hostelimin hemen yanında bulduğum ucuz ve güzel lokanta süper oldu. Saçlarımı kestirdim ve şehri keşfe çıktım. Tarihi Sto Nino kilisesi, Ünlü kaşif Macellan'a ait olduğu söylenen Haç'ın olduğu küçük yapı ve tabi ki de büyük halk pazarını ziyaret ettim.Pazarlara bayılıyorum. Rengarenk meyveler sebzeler çoluk çocuk doğal insanlar.
Dünya etrafında tam tur atan ilk insanlardan olan, Macellan Filipin adalarına ayak basan ilk Avrupalı kaşif.Yerli lider Lapu Lapu ile girdiği savaş sonucu burada öldürülmüş.
Akşam olunca önce yemek olayını hallettim sonra canlı müzik dinleyebileceğim bir yer aradım. Rock bar yazan yere gittim garsona "ne tarz canlı müzik var?" dedim, "Hard Rock" deyince mutlu oldum. Sonra sahneye çıkan Reggie grubundan 5 şarkı dinleyip kalkmak üzereydim ki bir ses, "Hello Where are you from?" dedi ben de "Turkey" diyince Ersoy abi ile tanıştık :) Ersoy abi sırt çantalı seyahat etmeyi seven ve uzun süredir de seyahat eden birisi. Sonraki günler onunla vakit geçirdik ve çok eğlendik. Gittiğimiz bir alışveriş merkezinde Türkçe konuştuğumuzu duyan bir grup insan yanımıza geldi ve onların Tayfundan büyük zarar gören Filipin halkına yardım etmeye gelmiş ve 2 aydır burada görev yapan Kızılay çalışanları olduğunu öğrendik. Bir süre sohbet edip bilgi aldık ve kendimizden bahsedip meraklarını giderdik.

Cebu'nun ardından ben Balina Köpek Balılarını görebileceğim diğer bölge olan Oslob'a doğru yola çıkacaktım, Ersoy abi ise Hong Kong'a gidecekti. Vedalaştık ve ben otobüsle Oslob'a geldim. Balina köpek balıkları okyanuslarda yaşayan en büyük canlılardan birisi ve onları görmeyi kafama koymuştum. Burada görmenin garanti olduğunu duymuştum zira burada onları besliyorlardı ve toplanma alanlarına turlar düzenleniyordu. Oslob'da konakladığım pek kötü ama uygun fiyatlı otelimin çalışanlarından turların sabah 06:00 ile 12:30 arasında olduğunu öğrendim. Şnorkel kirası ile fiyatı 1000 pezo.

Sabah erkenden uyanıp turumu satın aldım ve küçük bir tekne ile hemen hareket ettik. İçimde ciddi bir heyecan vardı. Balina Köpek Balıkları ile yüzecektim. Sahilin biraz ilerisinde toplanmış diğer teknelerin yanına yanaştık ve şnorkelimi kafama geçirip suya atladım. Kameram ve su geçirmez kılıfı ile birlikte tabi :))

Zararsız olduklarını bildiğim halde onlarla yüzmenin biraz ürkünç olacağını düşünüyordum. Zira biraz iri hayvancıklar ama öyle olmadı gayet keyifli ve heyecanlıydı doğrusu yarım saat kırk dakika boyunca büyüklü küçüklü B.K.Balıkları ile yüzdüm, fotoğraf ve video çektim ve müthiş bir deneyim yaşadım. Bu arada deniz anaları tarafından iki kez çarpıldığımı söylemeliyim. İlk kez böyle bir şeye maruz kaldığım için ne olduğunu anlayamadığım bir yanma hissi çok hoş değildi. Amacıma ulaştığım için mutluydum; Oslob'tan ayrılıp otobüse atlayıp Cebu'ya, hostelime geri döndüm. Sonraki günde Endonezya uçuşum için Manila'ya döndüm. Yine yollar göründü bana :)))

...devamını göster (show more...)

kapat (collapse...)